studia

[admin]

co myślicie o swoich kierunkach studiów? przeżyliście rozczarowanie, zachwyt czy tez - wszystko okazało się takie, jak się spodziewaliście?

[mila]

studiowałam polonistykę UJ - idąc tam, miałam nadzieję, że będziemy dużo pisać (eseje), rozmawiać o wierszach, uczyć się je rozumieć, interpretować itp. tymczasem studia polegały na odfajkowywaniu długiej listy lektur. po tych studiach miałam 3-letnią odstawkę wszelkich książek, nie mogłam na nie patrzeć. potem dopiero wróciła mi miłość do czytania.
moim zdaniem to studia ani dla nauczycieli (pedagogika i psychologia na słabym poziomie, praktyki miesięczne nie dadzą c tak naprawdę wyobrażenia o prawdziwej pracy w szkole), ani dla ludzi zafascynowanych literaturą. studia dla kujonów, ot co. teraz może opcja edytorska na UJ cos zmiania, ale wątpię. nie polecam

[marla]

Program studiów zawsze odbiega nieco od naszych wyobrażeń i chyba z tym już się trzeba pogodzić.
Jest jeszcze jedna opcja: zanim zdecydujesz się na jakikolwiek kierunek, warto popytać znajomych, bądź przeanalizować dokładnie plan studiów.
Ja studiuję geografię z dodatkową specjalnością, co daje mi więcej możliwości.
Moje zainteresowania całkowicie pokrywają się z tym, co wydział nam zaoferował, choć nie ukrywam, że mam nieodpartą pokusę na poszerzenie horyzontów jakąś dodatkową specjalnością. Może podyplomowe?

[kasia]

no dobra, ale z analizy programu studiów nie wynika, czy dane zajęcia będą nudne, bo prowadzi je jakiś niezbyt komunikatywny człowiek, czy nie. znajomi - to dobre źródło informacji, choć ich hasła trzeba dzielić przez pół - my możemy przeciez trafić na innych wykładowców, mieć inne wrażenia po egzaminach itp. najlepsza wskazówka powinno byc chyba faktyczne zainteresowanie, a nie moda czy bezmyslność w wyborze

[marla]

Oczywistością jest to, że na co dzień spotykamy się z różnymi ludźmi i tymi miłymi i mniej dla nas przyjaznymi. Tak samo jest na studiach! Trzeba się chyba z tym pogodzić...
Nie wiem skąd ta panika przed wykładowcami, ćwiczeniowcami. Wszystko da się przeżyć!

[karina]

jak to ską? wystarczy popytać na studiach, jak było na egzaminie u tego czy innego profesora. ludzie opowiadają czasem bardzo podkręcające panikę historie tym straszniejsze, im sami mniej umieli na jeden czy drugi egzamin

[maniek]

właśnie dlatego nigdy nie pytałem, nie słuchałem, szedłem, jak umiałem. takie podejście gwarantuje mniej stresu, polecam

[zosia]

a ja myślę, że przy egzaminie najbardziej przydaje się szczeście - jak go brak, to ani opowieści o egzaminatorach, ani inne historie nam nie pomogą